Rotterdam Organorama

De wandschildering van Rotterdam, die te zien was tijdens onze IABR tentoonstelling in de Mini Mall, is gepubliceerd in de meest recente uitgave (3/2012 ) van S+RO. Dit is de begeleidende tekst:

‘Deze stad wil men helpen, maar dan liefst om zeep,’ zong Raymond van het Groenewoud over het Brussel van de jaren zeventig.’ Het lijkt nu te gelden voor Rotterdam. Hoofdstad van de architectuur, de wereldhaven, Nederlands enige metropool.

Ooit platgebombardeerd en vanuit het niets weder opgebouwd, werd deze stad een symbool van de macht van bestuurder en ontwerper Een symbool waarin die twee als allerlaatsten nog steeds geloven. Beginjaren zeventig stond het stadsbestuur erop dat de drie identieke torens naar ontwerp van Skidmore Owings en Merrill gebouwd zouden worden, omdat dat de internationale hq’s naar de stad zou trekken. Desnoods was het bestuur bereid om er de gemeentelijke diensten heen te verhuizen. Nu staat hetzelfde stadsbestuur erop dat OMA’S De Rotterdam gebouwd wordt; en verhuist ze derhalve de dienst Stadsontwikkeling van Marconiplein naar de Wilhelminapier. Ondertussen verhult de caleidoscopische gevel van Will Alsops Calypsogebouw aan de Kruiskade honderden lege appartementen, en dreigt hetzelfde OMA met de kubische megamall Forum Rotterdam de genadeklap aan de Lijnbaan te geven.

Maar er is gelukkig ook een andere Rotterdamse traditie, dan die van de oppressieve moderniteit: een meer geïmproviseerd Rotterdam. Een Rotterdam waar speedy nachtpoëten hun liederen spelen tegen de achtergrond van een binnenstedelijk hertenkamp, containerterminals en getto’s op Rotterdam-Zuid. Het is dit Rotterdam dat de voedingsbodem vormt voor creativiteit, identiteit en stedelijkheid, ondanks alle verwoede pogingen onze stad op te ruimen en telkens weer opnieuw te beginnen.

Een PDF versie van het artikel is hier te vinden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *